"Więzień labiryntu" to pierwszy tom trylogii amerykańskiego autora Jamesa Dashnera, która stała się światowym bestsellerem i jest uznawana za jedną z najlepszych książek tego gatunku, obok takich tytułów jak „Igrzyska Śmierci” czy „Niezgodna”.
"Więzień labiryntu" to pełna akcji i nieustającego napięcia książka, która chwyci czytelnika za gardło, i nie puści aż do ostatniej strony, ponieważ każde wejście do Labiryntu może stać się przepustką do koszmaru, i walką na śmierć i życie...
Kiedy Thomas budzi się w ciemnej windzie, jedyną rzeczą jaką pamięta jest jego imię. Kiedy drzwi się otwierają jego oczom ukazuje się grupa nastoletnich chłopców, która wita go w Strefie – otwartej przestrzeni otoczonej wielkimi murami, która znajduje się w samym centrum wielkiego i przerażającego labiryntu.
Podobnie jak Thomas, żaden z mieszkańców Strefy nie wie z jakiego powodu się tu znalazł i kto ich tu zesłał. Czują jednak, że ich obecność nie jest przypadkowa i każdego ranka próbują znaleźć odpowiedź, przemierzając korytarze otaczającego ich labiryntu. Jednak ta droga nie jest łatwa, bowiem labirynt skrywa swoje okrutne tajemnice.
Kiedy następnego dnia po Thomasie windą do Strefy po raz pierwszy zostaje dostarczona dziewczyna przynosząc tajemniczą wiadomość, wszyscy Streferzy zdają sobie sprawę, że od tej pory nic nie będzie już takie jak było. Thomas podświadomie czuje, że to właśnie on i dziewczyna są kluczem do rozwiązania zagadki Labiryntu i znalezienia wyjścia. Ale z każdą chwilą czasu na to jest coraz mniej, a pytań wciąż więcej.
Dlaczego w ogóle znaleźli się w Strefie?
Jaka jest ich rola?
Kim są Stwórcy, którzy sprawują nad nimi kontrolę?
Czym jest labirynt i czy można znaleźć z niego wyjście?
Jaką cenę przyjdzie im za to zapłacić i czy są na to gotowi?
Szansa jest tylko jedna:
Znajdź wyjście albo giń.
Książka świetna.
To tyle na wstępie.
Sięgnęłam po ,,Więźnia Labiryntu'' ponieważ szłam do kina na film, a wiadomo - najpierw lepiej przeczytać, aby potem móc zjechać film, że aż miło (o filmie powiem trochę na końcu).
Nie żałuję. A nawet bardzo się cieszę, że przeczytałam ową książkę.
Czytając ją czułam się tak, jakbym ja też szukała wyjścia z Labiryntu, walczyła z Bóldożercami oraz spierała się z niezbyt przyjaźnie nastawionymi Streferami (tak, to o tobie mówię, Gally!).
Miłą odmianą po wszystkich tych książkach, w których to dziewczyna jest główną bohaterką, jest to, że tu najważniejszy jest chłopak, prawie mężczyzna. Thomas.
Thomas może i jest takim typowym ,,superbohaterem'' z - jak to zwykle bywa - wielkim pragnieniem śmierci (no bo jak inaczej wytłumaczyć pchanie się do Labiryntu, kiedy wszyscy mówią, żeby tego nie robić? Tak, wiem, chciał ratować Minho i Alby'ego. Co nie zmienia faktu, ze facet serio chce umrzeć.), ale sądzę, że każdy go polubi. Nie jest kryształowy, ale nie jest również przesiąknięty złem. Jak dla mnie - w sam raz.
Co do innych bohaterów - lubię ich. Tak szczerze mówiąc, każdy bohater książki pana Dashnera ma w sobie coś, za co można go polubić (lub znienawidzić).
Labirynt również jest bardzo intrygującym elementem świata stworzonego w ,,Więźniu Labiryntu''. Labirynt kojarzy się z tajemnicą, sytuacją bez wyjścia. Według mnie, Labirynt jest ,,uosobieniem'' wędrówki DRESZCZ-u po znalezienie leku na Pożogę.
Najbardziej w książce podobał mi się język używany przez Streferów. Dzięki niemu mogłam poczuć się, jakbym ja też była częścią tego niezwykłego świata.
Co mi się nie podobało w książce? Teresa. Bogowie, jak ja jej nie lubię. Czemu? Cóż... wydaje się być taka... idealna. A gdy ktoś jest idealny to znaczy, że później zrobi jakieś świństwo.
Trochę o filmie: Dylan O'Brien. Thomas Sangster. To są dwa największe powody, aby film obejrzeć (oczywiście są jeszcze efekty specjalne, dobra gra aktorska, niezłe dobranie aktorów etc., ale kogo to obchodzi, jak można sobie popatrzeć na ww. panów?).
Podsumowując:
+ męski główny bohater
+ ciekawa akcja, nie nudząca w żadnym momencie
+ świetny pomysł z wykorzystaniem Labiryntu
+ postać Newta
- Teresa
- DRESZCZ
Moja ocena: 9/10
